خلاصه درس :

گره گشایی از سؤالات ذهنی مخاطبان

آموزش روش پرسیدن سوال خوب

نکته اولی که باید در این فضا بهش بپردازیم بحث تبیین پرسش خوب است، ببینید ما توی روایات عرض کردم داریم که حسن السوال نصف العلم خوب سوال کردن خودش نصف علم است، ما باید مخاطبین خودمان را تو این  فضا توجیه بکنیم که چگونه سوال خوب بپرسند اصلا ویژگی های سوال خوب چیست و چگونه باید این سوال خوب پرسیده بشود خوب اولین ویژگی سوال خوب این است که این سوال مفید باشد و در واقع به مصلحت و نیاز مخاطب باشد بعضی از سوالات هستند که مخاطب نیازی بهشان ندارد اصلا مصلحتش نیست بداند یا در واقع از سر کنجکاوی نیست از سر رسیدن به حقیقت نیست از سر این است که مثلا در واقع مبلغ را بیازماید یا یک جورایی در واقع سنجش بکند این سوال خوبی نیست گفته اند که این گونه سوال نکند بعضا اندیشیدن به سوال خوب را باید به مخاطب یاد بدهیم.

روش های پاسخگویی مناسب

تهذیب نفس

اولین پیش نیاز پاسخ گویی ما تهذیب نفس پاسخ دهنده است، واقع مطلب ما که می خواهیم پاسخ گوی انسان ها باشیم و مخاطبین خودمان باشیم واقعا باید تهذیب نفس بکنیم برای اینکه زبان حکمت ما باز بشود جلسات اول خاطرتان باشد پیرامون این بحث صحبت کردیم که واقعا بعضی ها حکیمانه از روی حکمت پاسخ می دهند و هرچی در تهذیب نفس و اخلاص ما جلو برویم زبان حکمت ما بیشتر باز می شود و پاسخ های حکیمانه خواهیم داد و خدای متعال به قلب ما اون پاسخ حکیمانه را الهام خواهد کرد لذا بحث تهذیب نفس واقعا مهم است و باید بهش اهتمام داشته باشیم.

تسلط بر نظام اندیشه دینی

نکته بعدی تسلط بر مبانی است و نظام اندیشه دینی، ببینید اگر مبلغ نگاه نظام وار و مشمول مبانی دینی را نداشته باشد در پاسخ دادن اون در واقع قابلیت لازم را نخواهد داشت چون ما ببینید نظام مسائل دینی مان یک پازل به هم پیوسته است که حتما باید نظام اندیشه پیدا بکنیم با مطالعات گسترده ای که خواهیم داشت و باید داشته باشیم و اندیشه نظام مند پیدا بکنیم تا پاسخ هایمان از یک فضای همراه با یک نظام فکری برخوردار باشد.

آگاهی بر مبانی و مستندات طرف مقابل

گاهی اوقات طرف مقابل ما یک در واقع بر مبنای یسری مستندات و یسری اگاهی هایی در واقع سوالش را مطرح کرده و یا شبهه اش را مطرح کرده که چنانچه ما از اون اگاه باشیم خیلی کمک می کند به پاسخ ما در این جهت که بتوانیم از مبانی و پیش فرض های او استفاده بکنیم در پاسخ خودمان و حتی یک جاهایی مغالطه او را بتوانیم به او اشکار بکنیم و یا معرفی بکنیم، این هم لازم است که در سیره بزرگان و معصومین ما هم این را دیده ایم در اون مناظره امام رضا (ع) با در واقع بزرگان مذاهب که معموم ترتیب داده بود این را ما می بینیم حضرت کاملا ناظر به مستندات و ناظر به اگاهی های اون ها از دین خودشان پاسخ دادند که حالا دوستان می توانند مراجعه کنند من نمی خواهم در واقع از متن گفتار حضرت مثال بزنم چون طول می کشد کد می دهم که دوستان خودشان مراجعه کنند.

توجه به فطری بودن دین

نکته بعدی توجه به  فطری بودن دین است ببینید واقعا پاسخ های ما باید ناظر به اون نگاه فطری بودن دین باید داشته باشد خیلی ما گاهی اوقات نیاز نداریم استدلال های آنچنانی خیلی سفت و سخت با مثلا مقدمات طولانی بچینیم کافی است که به فطرت فرد مراجعه کنیم در واقع فطرت او را مورد خطاب قرار بدهیم و فطرت او را بهش توجه بکنیم بسیاری از گره های ذهنی را باز خواهد کرد توجه به فطری بودن و بعضی ها شاید به این نکته توجه نکنند و بروند سراغ استدلال های خیلی خشک فلسفی در حالی که توجه به  فطریات خیلی گره گشا خواهد بود.

توجه به اینکه هدایت تنها به دست خداوند است

نکته بعدی این است که ما هدایت را  فقط در دست خدا بدانیم ما وظیفه داریم که در جهت استدلال حرکت بکنیم اما هدایت دست خداست دیگر قبلا گفتیم انک لا تحریم هبت تو نمی توانی کسی را هدایت بکنی ما باید تمام تلاشمان را برای اغنای مخاطب انجام بدهیم، اما اینکه تو نفسمان باشد که من باید به هر قیمتی این مخاطب را اقدام بکنم و بعد دچار مثلا یک خلاصه فشار روحی عجیب و غریب بشویم و تعادلمان از دست برود نباید این اتفاق بیفتد واقعا هدایت از طرف خداست من باید از طرف خودم خیالم راحت بشود که در واقع به وظیفه خودم در تبیین عمل کردم من چیزی کم نگذاشتم اما واقعا بسپارم به هادی که او در واقع مقلب القلوب هست و هادی است اگر چنانچه کلامی بخواهد رو دلی اثر بگذارد اثر می گذارد و اگر هم طرف یک الودگی ها و مریضی هایی در قلبش باشد که کلام را نپذیرد خوب نمی پذیرد، یعنی شما هرچی هم تلاش بکنید اثر نخواهد داشت این را هم باید یک تفویض قلبی و توسل قلبی به خدای متعال باید در پاسخ گویی داشته باشیم و به او واگذار کنیم، می گیم تو هادی هستی اثر را تو در کلام ما قرار بده من واسطه ام، این هم نکته بعدی.